Dunningen zijn een hoogstnoodzakelijke ingreep die in de plantagebosbouw altijd al succesvol worden toegepast, met als doel om van één hectare grond een optimale productie te halen. Floresteca werkt volgens de methode van ‘toekomstbomen’, waarbij in een vroegtijdig stadium de bomen worden geselecteerd die tot aan de eindkap blijven staan, op grond van gunstige eigenschappen als hoogte, stamvorm en diameter. Op het moment van aanplant staan op één hectare ruim 1.100 bomen, resulterend uit een plantverband van 3 bij 3 meter. Bij de eindkap staan er doorgaans tussen 150 en 250 bomen op één hectare, nog geen 20% van het oorspronkelijke aantal. Dít zijn de bomen waar de eindopbrengst van komt.

Met de ontwikkeling van de plantages krijgt de bosbouwmaatschappij door de jaren heen meer inzichten in de dunningen. Een voorbeeld daarvan is de aanpassing van het dunningsschema bij sommige snelgroeiende aanplanten. In eerste instantie zijn de dunningsschema’s gericht op het bereiken van het definitieve eindaantal van de bomen bij de laatste dunning, gemiddeld 5 jaar vóór de eindkap. De blijvende opstand moet dan vooral in de breedte groeien, om daarmee in een maximaal hoge diameterklasse te vallen voor de beste geldelijke opbrengst. Het duurt echter zo’n 5 jaar voordat nieuw gevormd spinthout in de boom wordt omgezet in kernhout (spinthout is inferieur en wordt door de houtmarkt bijna als afval beschouwd, terwijl het kernhout de waardevolle component van de stam is). Bij een vrijstelling5 jaar voor de eindkap maken de bomen dan vooral spinthout. Dat levert wel dikke bomen op, maar mogelijk een lagere prijs. Beter is het dus in dit geval om al een fase eerder zo dicht mogelijk bij het eindtal van de bomen te komen zodat zowel in de breedte als in de kwaliteit gewonnen wordt. Dit betekent dat rond jaar 7-8 al een groot deel van de bomen wordt gedund en voorts rond jaar 12 nog een groot aantal. Dus de laatste dunning -waarbij alleen de bomen die uiteindelijk de eindkap bepalen blijven staan- kan bij snelgroeiende aanplanten beter in een eerder stadium plaatsvinden om zoveel mogelijk te kunnen profiteren van de omzetting van spinthout in kernhout. Hooguit wordt een paar jaar later nog een klein aantal bomen uitgedund. Deze aanpak vereist dat de bomen op dat moment hoog genoeg zijn. Deze strategie laat zien hoe de bosbouwer niet alleen streeft naar zo veel mogelijke kubieke meters, maar ook naar een zo hoog mogelijke kwaliteit (en dus prijs).

Een ander voorbeeld is de aanpak bij een groep aanplanten met een rustigere bijgroei, vooral in de breedte. Daar past een gelijkmatiger dunningsschema bij, meer conform de oorspronkelijke modellen van iedere 5 jaar. In enkele gevallen is het voor de opbrengsten beter de eerste dunning uit te stellen en de bomen eerst te laten groeien in diameter. De sortimenten van de tussenkappen en eindkap van deze aanplanten zullen naar verwachting gemiddeld in lagere diameterklassen vallen dan de sortimenten van de sneller groeiende aanplanten. Toch speelt hier ook het prijsaspect een belangrijke rol. Langzamer gegroeid teakhout is vaak gelijkmatiger van tekening wat een hogere prijs kan opleveren.Ook het feit dat de jaarringen kleiner zijn, kan een betere kubieke meterprijs opleveren.